Podstawowe zasady
Wyspecjalizowana ścieżka zwiększa przepustowość tylko wtedy, gdy zmniejsza rywalizację o rzeczywiste wąskie gardła:- Blokady sesji: tylko jedno uruchomienie powinno modyfikować daną sesję w danym momencie.
- Globalna wydajność modelu: wszystkie widoczne uruchomienia czatu nadal współdzielą limity dostawcy.
- Wydajność narzędzi: praca w powłoce, przeglądarce, sieci i repozytorium może być wolniejsza niż sama tura modelu.
- Budżet kontekstu: długie transkrypcje spowalniają każdą kolejną turę i zmniejszają jej ukierunkowanie.
- Niejednoznaczność odpowiedzialności: powielający się agenci wykonujący to samo zadanie marnują zasoby.
Zalecane wdrażanie
Faza 1: kontrakty ścieżek i wymagająca praca w tle
Nadaj każdej ścieżce pisemny kontrakt w jej obszarze roboczym i poleceniu systemowym:- Cel: praca, za którą odpowiada ta ścieżka.
- Zakres wykluczony: praca, którą należy przekazać zamiast próbować ją wykonać.
- Budżet czatu: szybkie odpowiedzi pozostają na czacie; w przypadku długich zadań najpierw krótko potwierdź ich przyjęcie, a następnie uruchom je w podagencie lub zadaniu w tle.
- Reguła przekazywania: gdy za pracę odpowiada inna ścieżka, wskaż, dokąd należy ją przekazać, i podaj zwięzłe podsumowanie.
- Reguła ryzyka narzędzi: preferuj najmniejszy zestaw narzędzi, który pozwala wykonać zadanie.
Faza 2: sterowanie priorytetami i współbieżnością
Dostosuj kolejkę i wydajność modelu do wartości biznesowej każdej ścieżki:Faza 3: koordynator / kontroler ruchu
Po uruchomieniu wielu ścieżek dodaj prosty wzorzec koordynatora:- Śledź aktywne zadania ścieżek i ich właścicieli.
- Wykrywaj powielające się żądania w różnych grupach.
- Przekazuj podsumowania między ścieżkami.
- Pokazuj tylko blokady, ukończone wyniki i decyzje, które musi podjąć człowiek.